راستش اکثر ما ایرانی ها خیلی خیلی از فرهنگ و گذشته ی خودمون دور شدیم.گذشته ای که باعث افتخار ماست.البته خیلی هم تقصیر نداریم ، دورمون کردند.

می خوام در بارهی 2 جشن از آیین گذشتگانمون بنویسم.

1)جشن تیرگان

از جهت نجومی جشن تیرگان مقارن است با بزرگ ترین روز سال خورشیدی و گرمای تابستان.

از لحاظ تاریخی روزی است که آرش کمانگیر مرز بین ایران و توران را معین میکند.داستان این است که پس از جنگ بین ایران و توران ، دو طرف پذیرفتند که  آرش از بالای کوه دماوند تیری رها کند و هر جا که فرود آمد مرز ایران و توران باشد.آرش با مهر به بزرگی میهن ، با همه ی توان ، روان و جان خود ، تیر را رها کرد و در کنار جیحون فرود آمد و سر حد دو کشور شد.فشار این کار بر روی آرش آن اندازه بود که پس از این کار و پیروزی جان به جان آفرین تسلیم کرد.این حماسه ی غرور آمیز نشانه ای از بزرگی روان و سرشت ایرانی است.

از لحاظ اجتماعی امروزه در این روز پس از نیایش کردگار افراد یک خانواده گرد هم  آمده و جشن می گیرند.نامزدها برای هم هدیه می خرند.بزرگان از داخل کوزه ای نام هایی را که از پیش در آن ریخته شده ، به صورت اتفاقی درآورده ، و شخص از روی دیوان حافظ و یا کتاب فال دیگری فال می گیرد.دست آخر با خوردن میوه و آجیل به خواندن سرود و پاکوبی و دست افشانی می پردازند.

جشن یلدا

از لحاظ نجومی شب یلدا یا شب چله درازترین شب سال است و فردای آن روز با دمیدن خورشید روزها بلندتر می شود.

این بود که ایرانیان شب آخر پاییز را شب زایش مهر یا زایش خورشید نامیدند و برای آن جشن بزرگی برپا می کردند.

یلدا کلمه ای سریانی به معنای تولد است و به گفته ی ابوریحان آن را شب زادن (زادن خورشید) ترجمه کرده اند.

آیین شب یلدا ، خوردن آجیل و هندوانه و انار و شیرینی و میوه های گوناگون است که همه جنبه ی نمادین دارند و نشانه برکت ، تندرستی ، فراوانی وشادکامی است.در این شب نیز فال گرفتن دیوان حافظ مرسوم است.حاضران با انتخاب و شکستن گردو از روی پوکی یا پری آن ، آینده گویی میکنند